Part 5; surrealistyczny obraz

Następnego dnia Rozalię nie obudził ani budzik, ani Feliks, ani też promienie światła. Obudziło ją głośnie pukanie do drzwi, naprzemiennie z dźwiękiem dzwonka. Znów pomyślała o Magdzie, potem o Michale, ale znów był to Bartosz. 

    Tym razem nie miał na sobie tego, co zwykle, czyli krótkich Convers'ów, jasnych jeansów, granatowej koszuli i niebieskiej, przeciwdeszczowej kurtki. Tym razem założył czarne Adidasy, czarne spodnie, z lekko zwężoną nogawką, białą koszulkę i czarną, skórzaną kurtę. No i oczywistością były okulary przeciwsłoneczne. 

    - Wyjeżdżasz gdzieś? - spytała Rozalia, przecierając oczy. 

    - Nie, czemu pytasz? Przecież miałem ci pomóc...

    - Ale, Bartek, to nie będzie miało sensu. Nic nie zdziałamy. Ja bym bardzo chciała rozwiązać tę sprawę, ale sam widzisz, że nie mogę.

    - Gadanie. Ubieraj się. Ale już! 

    Rozalia nie była do końca przekonana o słuszności tego pomysłu, aczkolwiek uległa Bartkowi i jego urokowi osobistemu. 

    - To gdzie najpierw? - spytała Rozalia, wsiadając do czarnego Audi Bartosza.

    - Hm... a czy ofiara coś studiowała? - spytał po chwili Bartek, odjeżdżając z parkingu.

    Rozalia zaczerwieniła się, bo był chłopak niezły. 

    - Tak, tak. Architekturę. Skręć w lewo i będziemy prawie na miejscu.

    Bartek zrobił to, co kazała mu Rozalia. Po chwili stali przed wielkim budynkiem, do którego wchodziło mnóstwo ludzi. Weszli do środka i zaczęli pytać o Kamilę, ale nikt jej nie kojarzył. W końcu rozpoznała ją jakaś dziewczyna. Karolina Wilk.

    - To jest Kamila. A coś się stało? – spytała, kątem oka patrząc na chłopaka, który stał przy oknie. Rozalia wyczuła jej niepewność i strach.

    - Nie żyje, chcesz coś jeszcze powiedzieć?

    Cały czas mówiła Rozalia. Bartek tylko stał, słuchał i próbował nie rzucać się w oczy.

    - Nie żyje? Ale… - urwała. – Przepraszam, muszę iść na zajęcia.

    Bartek spojrzał się wymownie na Rozalię, która już nic z tego nie rozumiała.

    - Przecież ona coś wie, czuć to na kilometr – stwierdził Bartek, krzyżując ręce na piersi.

    - No, racja. A widziałeś tego chłopaka? – Bartosz kiwnął głową. – Z nim też musimy pogadać.

    Obydwoje wrócili do samochodu i nie za bardzo wiedzieli, co ze sobą zrobić. Jedynym punktem zaczepienia była ta dziewczyna.

   - Jeść mi się chce – mruknął cicho Bartek.

   - Mi też… - odparła Rozalia, zaglądając do torby, z nadzieją, że jest tam jeszcze wczorajsza kanapka.

   - Chcesz pierogi?

   - Pierogi?

   - Tak, niedaleko była jakaś budka z pierogami. Skoczę i przyniosę kilka – zaproponował.

   - Okej, idź.

    Rozalia została sama. Znów zaczęło ją kusić, by zadzwonić do Michała, ale była prawie pewna, że znów włączy się poczta. Dostała za to SMS’a od Magdy. „Jak z Bartkiem?”. Rozalia uśmiechnęła się szeroko, ale nic jej nie odpisała, bo jej siostra i tak by w to nie uwierzyła.

   Nagle ktoś otworzył drzwi. Rozalia była pewna, że to Bartek, ale był to chłopak z uczelni.

   Wzdrygnęła się.

    - Chyba musimy pogadać – powiedziała stanowczo.

    - O niczym nie będziemy rozmawiać. Pojedziemy gdzieś – odparł, odpalając samochód.

    Rozalia na razie nie protestowała. Była pewna, że ten chłopak chce jej coś powiedzieć o śmierci Kamili, że ma dobre zamiary. A on jechał coraz szybciej. Rozalia wyjęła telefon i wybrała numer Bartka. Chłopak wyrwał jej komórkę i wyrzucił ją przez okno.

    - Hej! Mogę wiedzieć gdzie jedziemy?! – warknęła Rozalia, próbując jakoś zatrzymać samochód, ale mało co mogła zdziałać, bo doprowadziłaby do wypadku.

    Chłopak nie odpowiedział. Przyspieszył jeszcze bardziej. Rozalia wbiła się w siedzenie i mocno chwyciła za zagłówek. Jechali gdzieś poza miasto. Wszędzie były tylko lasy, błoto, a na dodatek zaczynało padać. Znów.

    Rozalia łapczywie wdychała powietrze. Krew szybciej pulsowała. Byli na jakimś polu. Pustym polu. Niedaleko płynęła rzeka. Słońce prawie schowało się za szarymi chmurami. Gdzieś w oddali widać było klucz ptaków. Wszystko to tworzyło surrealistyczny obraz. Było coś w tym niepokojącego i dziwnego.

    - Zabiłeś ją, prawda? – Rozalia próbowała zachować spokój.

    - Wysiadaj – rzucił obojętnie.  

     Rozalia wyczuła niepokój i zdenerwowanie. Chciała do niego podejść i mu pomóc, ale bała się jego reakcji.

     - Posłu… - zaczęła cicho.

     - Wysiadaj! – warknął i wyjął pistolet z kurtki.

      Rozalia głośno przełknęła ślinę i powoli wysiadła z samochodu. Oparła się o maskę. Ręce trzymała cały czas w górze. Serce zaczęło bić jej szybciej, była bezradna. Liczyła tylko na cud.

     - Pomogę ci! – krzyknęła.

     Zrobiła to, będąc w kompletnej desperacji. Nie miała doświadczenia w takich sytuacjach. Zaczęła żałować, ze w ogóle zgodziła się na śledztwo. Powinna teraz być w domu i popijać kawę, czytając gazetę bądź oglądając telewizję.

      Nie odpowiedział.

      Zacisnął usta w cienką kreskę. Pistolet miał wycelowany w jej stronę. Chyba coś w nim pękło. Rozalia dojrzała łzę w kąciku oczu. Zmiękł, to była jedyna szansa.

      - Daj sobie pomóc…

      Nagle usłyszeli dźwięk silnika. Na pole wjechał granatowy, stary Opel. Obydwoje byli zaskoczeni. Rozalia odskoczyła.

      Z samochodu wysiadł przerażony i zdenerwowany Bartek. A potem dziewczyna, z którą rozmawiała Rozalia.

      Chłopak głośno zaklął. Wszystko odbiło się echem.

      Bartek zrobił krok w stronę Rozalii.

      - Stój! – warknął, wymachując pistoletem. Już nie wiedział, do kogo ma celować.

      Kurek zagryzł wargę i zmarszczył brwi.

      - Kacper, proszę, opanuj się! – krzyknęła Karolina. – To już koniec…

       Nie odpowiedział.

        Bartek patrzył z niepokojem na Rozalię. Zrobił kilka kroków do przodu aż w końcu dzielił ich tylko metr.

     Wtedy padł strzał.

     Kacper upuścił pistolet, uklęknął i zaczął płakać. Podbiegła do niego Karolina, która kopnęła pistolet i zaczęła przytulać go do siebie. Powtarzała, że wszystko będzie dobrze.

     Rozalia bezwiednie upadła na zimną ziemię. Bartek szybko do niej podbiegł. Złapał ją za dłoń, która z minuty na minuty robiła się coraz bardziej zimna.

    - Rozalka… - szepnął ze łzami w oczach.

    Szybko wyjął komórkę i zadzwonił po pogotowie.

    - Rozalka… - powtórzył błaganie i pocałował ją w czoło. – Proszę…

    Była słaba. Bardzo słaba. W jej głowie huczało. Widziała rozmazanego Bartka i…i…

______
hahahaha, ja pieprze, możecie się śmiać, pozwalam Wam, ten rozdział jest beznadziejny, ale i ostatni. Przed nami jeszcze Epilog, trzymać się!! :*